امروز ایران در برابر فشاری ایستاده که از مرز یک تهدید ساده فراتر رفته است. آمریکا و جمعی از کشورها در این تجاوز نقش دارند. در چنین لحظهای، آنچه بیش از هر چیز به ما نیرو میدهد، همدلی، اتحاد و ایستادن در کنار یکدیگر است — نه پراکندگی و نه جدال.
این روزها جای دعواهای حزبی و گروهی نیست. هر نزاع درونی، هر تهمت و هر هیاهوی رسانهای که مردم را به جان هم بیندازد، دقیقاً همان چیزی است که دشمن میخواهد. بیایید بلندگوی دشمن نشویم؛ شایعه را بازنشر نکنیم، اختلاف را دامن نزنیم، و بهجای شکاف، پل بسازیم.
ایمان داشته باشیم که از رهبر تا رئیسجمهور، تا آن جوانی که پشت لانچر موشک ایستاده و آن رزمندهای که پدافند را نگه میدارد، همه یک تن هستند. این پیکر واحد، با اعتماد مردم زنده میماند. هیاهوی رسانهای و بازیهای حزبی نباید ما را از این حقیقت دور کند.
اختلاف سلیقه در روزهای عادی طبیعی است؛ اما در روز خطر، اولویت فقط یک چیز است: حفظ ایران و مردم آن. خودداری از جدال سیاسی، نشانهٔ ضعف نیست؛ نشانهٔ بصیرت و مسئولیت است. وقتی دشمن بیرون در میکوبد، خانه را از درون نباید آتش زد.
فردا برای ما روشن است. ما به آیندهٔ این سرزمین ایمان داریم. و اگر در این راه نباشیم و به شهادت برسیم، بدانیم که این فداکاری برای فرزندانمان است — برای اینکه آنها در آرامش، عزت و امنیت زندگی کنند. امید، میراثی است که به نسل بعد میسپاریم.