نوع صورتحساب در سامانه مودیان انتخاب سلیقه‌ای صندوق نیست؛ نقش خریدار و الزام قانونی معامله را مشخص می‌کند. نوع ۱ برای وقتی است که طرف مقابل باید خرید را در کارپوشه ببیند. نوع ۲ مسیر فروش به مصرف‌کننده نهایی است در چارچوب ضوابط. نوع ۳ و وضعیت‌های خاص را نباید با «فاکتور ساده‌تر» عوضی گرفت. انتخاب غلط، هم رد کارپوشه می‌سازد هم ارزش افزوده خریدار را خراب می‌کند. این مقاله تصمیم نوع را با مثال فروشگاه، پخش و خدمات می‌چیند — نه با حفظ شماره بخشنامه.
زمینه صدور را در صورتحساب الکترونیکی ببینید. این‌جا فقط لایهٔ نوع است.
نوع ۱؛ خریدار مؤدی است
وقتی به شرکت، فروشگاه ثبت‌شده، یا شخص حقیقی مؤدی می‌فروشید و او باید این خرید را در پرونده‌اش داشته باشد، معمولاً نوع ۱ لازم است. شناسه ملی یا کد اقتصادی، کد پستی، و حقیقی/حقوقی بودن باید با استعلام بخواند. خالی گذاشتن این‌ها یا زدن کد ملی مدیر به‌جای شناسه شرکت، کلاسیک‌ترین رد است.
خریدار نوع ۱ بعداً در ارزش افزوده و در هزینه خرید به همین صورتحساب تکیه می‌کند. اگر شما نوع ۲ بزنید چون «سریع‌تر است»، او در کارپوشه چیزی نمی‌بیند و هفته بعد اصلاح یا فاکتور جدید می‌خواهد. مقالهٔ کارپوشه خریدار در همین مجموعه همان سمت را باز می‌کند.
نوع ۲؛ مصرف‌کننده نهایی
فروش خرد به کسی که مؤدی این خرید نیست، در چارچوب ضوابط ممکن است نوع ۲ باشد. جزئیات هویتی کامل خریدار مثل مؤدی ثبت‌شده لازم نیست. این نوع برای صندوق فروشگاه و مشتری رهگذر رایج است. سقف، استثنا و تغییر دستورالعمل را از متن روز بخوانید؛ این مقاله عدد سقف را به‌عنوان قانون ابدی تکرار نمی‌کند.
نوع ۲ را برای فروش عمده به تعمیرگاه حقوقی «از روی عادت» استفاده نکنید. عادت صندوق، کارپوشه طرف را خالی و اعتبار ارزش افزوده او را صفر می‌کند. قفل نرم‌افزار: اگر کارت شخص نقش حقوقی و شناسه ملی دارد، پیش‌فرض نوع ۱ باشد نه نوع ۲.
نوع ۳ و وضعیت‌هایی که نوع نیستند
نوع ۳ را با الگوی فروش یا با فاکتور داخلی عوضی نگیرید. کاربرد دقیق را از دستورالعمل جاری سازمان بخوانید و فقط وقتی در نرم‌افزار فعال کنید که فعالیت شما واقعاً همان است. الگو — طلا، پیمانکاری، صادرات، قبض — لایهٔ دیگری است روی نوع. فروش طلا نوع ۱ با الگوی طلا، همان فروش نوع ۱ با الگوی عادی نیست. پیمانکاری را در مقالهٔ الگوی پیمانکاری جدا ببینید.
پیش‌فاکتور نوع صورتحساب نیست. تا معامله قطعی نشده، هیچ نوعی به سامانه نرود. پیش‌فاکتور.
جدول تصمیم عملی برای صندوق
مشتری کارت حقوقی کامل دارد و خرید برای کسب‌وکارش است: نوع ۱. مشتری رهگذر بدون پرونده و خرید مصرفی است: نوع ۲ در چارچوب ضوابط. مشتری گاهی حقوقی است و گاهی نیست: کارت را جدا کنید نه این‌که هر بار حدس بزنید. فروش به شعبهٔ همان گروه با شناسه ملی جدا: نوع ۱ بین دو پرونده، نه انتقال انبار خام. چندشرکتی.
مثال پخش: ویزیتور به سوپرمارکت ثبت‌شده جنس می‌دهد. اگر نوع ۲ بزند چون مبلغ خرد به نظرش می‌آید، خریدار در اظهارنامه ارزش افزوده آن خرید را ندارد. یک‌بار آموزش نوع روی کارت شخص، از ده اصلاحی ماه بعد ارزان‌تر است.
تغییر نوع بعد از ارسال
نوع غلط را با فاکتور جدید موازی درست نکنید. اگر معامله باید نوع ۱ می‌بود و نوع ۲ رفته، مسیر ابطال یا اصلاح را با حسابدار و با مقالهٔ اصلاحی، ابطالی و برگشت طی کنید. دو صورتحساب برای یک خروج کالا، فروش را دو بار نشان می‌دهد.
نقش نرم‌افزار
صندوق نباید نوع را آزاد عوض کند. پیش‌فرض از روی نقش شخص بیاید. استثنا با دسترسی حسابدار. در حسابیکس و در هر محصول دیگر، این قفل را در دمو تست کنید: یک شخص حقوقی بسازید و ببینید سیستم اجازهٔ نوع ۲ آسان می‌دهد یا نه. معیار در نرم‌افزار متصل به مودیان.
صندوق شلوغ؛ تصمیم را از قبل قفل کنید
در ساعت شلوغ هیچ‌کس بخشنامه نمی‌خواند. بنابراین نوع باید از روی کارت شخص بیاید. شخص بدون نقش، فروش نخورد یا به مسیر پیش‌فرض مصرف‌کننده برود فقط اگر سیاست شما همان است و مکتوب شده. شخص حقوقی ناقص — بدون شناسه ملی — نباید نوع ۱ ناقص بسازد؛ باید کارت کامل شود یا فروش متوقف شود. این قفل از آموزش شفاهی پایدارتر است.
گزارش هفتگی: تعداد نوع ۱، نوع ۲، و موارد استثنا با دسترسی حسابدار. جهش ناگهانی نوع ۲ در مشتریانی که قبلاً نوع ۱ می‌گرفتند، یعنی کسی میانبر زده است. همان گزارش را کنار مبلغ ارزش افزوده بگذارید؛ ارزش افزوده فاکتور.
فروش آنلاین را جدا نبینید. سفارش ووکامرس سازمانی باید همان نوع ۱ باشد که فروش حضوری به همان شرکت می‌گیرد. حسابداری ووکامرس.
چطور کارت شخص را برای نوع آماده کنید
هر مشتری حقوقی باید شناسه ملی، نقش حقوقی، کد پستی معتبر و در صورت لزوم کد اقتصادی داشته باشد. تا این‌ها کامل نشده، صندوق نباید بتواند نوع ۱ ناقص بسازد. مشتری حقیقی مؤدی را با کد ملی و نقش درست جدا از مصرف‌کننده رهگذر نگه دارید. ساختن یک کارت «متفرقه» برای همه فروش‌های مشکوک، گزارش نوع را بی‌معنی می‌کند و در کارپوشه خریدار هم قابل اتکا نیست.
تغییر نقش شخص بعد از چند فاکتور را سبک نگیرید. اگر تعمیرگاهی اول مصرف‌کننده دیده شده و بعد معلوم شده مؤدی است، فاکتورهای قبلی را با حسابدار مرور کنید؛ فقط عوض کردن پیش‌فرض برای فاکتورهای بعد، گذشته را درست نمی‌کند. برای مشتریانی که هم خرید مصرفی دارند هم خرید شغلی، دو مسیر مشخص کنید نه یک کارت با نوع متغیر هر روز.
پخش، خدمات و فروشگاه؛ سه صحنه
در پخش، ویزیتور معمولاً به واحد صنفی می‌فروشد. پیش‌فرض منطقی نوع ۱ است مگر کارت صریحاً مصرف‌کننده باشد. آموزش ویزیتور باید این باشد: اگر خریدار فاکتور رسمی می‌خواهد، داده کارت را همان بازدید کامل کنید نه بعد از تخلیه. در خدمات، کارفرما غالباً حقوقی است و نوع ۱ با شرح خدمت و شناسه خدمت لازم است؛ زدن نوع ۲ برای «سرعت تسویه» اعتبار ارزش افزوده کارفرما را صفر می‌کند. در فروشگاه خرد، بیشتر فروش نوع ۲ است ولی مشتری سازمانی را باید از صف جدا کنید — حتی اگر همان روز از همان در وارد شده باشد.
گزارش ماهانه نسبت نوع ۱ به نوع ۲ را کنار ترکیب مشتری بگذارید. جهش نوع ۲ وقتی تعداد مشتریان حقوقی ثابت است، یعنی میانبر صندوق. جهش نوع ۱ وقتی فروش خرد غالب است، یعنی کارت‌های ناقص یا ترس بی‌مورد از نوع ۲. هر دو را با نمونه فاکتور بررسی کنید نه با حدس.
سؤالات پرتکرار
مشتری می‌گوید فاکتور نمی‌خواهم؛ نوع ۲ بزنم؟
نخواستن کاغذ، نوع قانونی را عوض نمی‌کند. اگر خریدار مؤدی است و معامله مشمول نوع ۱، خواستهٔ شفاهی کافی نیست.
فروش اینترنتی به فرد بدون شناسه ملی
معمولاً مسیر مصرف‌کننده است؛ سیاست را با حسابدار و دستورالعمل روز یکی کنید. برای سفارش سازمانی، داده نوع ۱ را در تسویه بگیرید نه بعد از ارسال.
یک فاکتور مخلوط مصرف‌کننده و شرکت
نکنید. دو معامله جدا یا یک خریدار مشخص. مخلوط، هم نوع را خراب می‌کند هم مالیات را.
نوع را در اصلاحی می‌شود عوض کرد؟
اصلاحی برای تصحیح فیلد همان معامله است نه برای عوض کردن ماهیت طرف. اگر طرف غلط بوده، مسیر ابطال و صدور درست را با حسابدار ببینید.
گزارش فروش را بر اساس نوع جدا کنیم؟
بله. نسبت نوع ۱ به نوع ۲ اگر ناگهان عوض شد، یا ترکیب مشتری عوض شده یا صندوق عادت غلط گرفته است.
اشتباه‌های رایجی که نوع را خراب می‌کنند
کارت حقوقی با کد ملی مدیر. نوع ۲ برای سوپرمارکت طرف پخش چون مبلغ خرد به نظر آمده. یک فاکتور مخلوط برای شرکتی که هم کالای مصرفی مدیر را می‌خرد هم کالای فروشگاه را. عوض کردن نوع در اصلاحی به‌جای ابطال معامله غلط. پیش‌فرض صندوق روی نوع ۲ برای همه، حتی وقتی نقش شخص حقوقی است. هر کدام از این‌ها در هفته شلوغ طبیعی به نظر می‌رسند و در اظهار طرف مقابل یا در رد کارپوشه گران می‌شوند.
مثال خدمات: قرارداد پشتیبانی سالانه با شرکت تولیدی. اگر هر ماه یک فاکتور نوع ۲ بدون شناسه ملی بفرستید، کارفرما در کارپوشه خرید خالی است و شما دوازده فروش مصرف‌کننده ساخته‌اید. راه درست: کارت حقوقی کامل، نوع ۱، شناسه خدمت، و در صورت نیاز اشاره به شماره قرارداد. همان منطق در پخش با کالای فیزیکی هم برقرار است؛ فقط شرح ردیف فرق دارد.
قبل از آموزش شفاهی به صندوق، ده فاکتور اخیر را روی میز بگذارید و نقش مشتری را با نوع صادرشده تیک بزنید. اگر بیش از یکی غلط است، قفل نرم‌افزار را سفت کنید نه این‌که فقط تذکر بدهید. تذکر در شیفت شلوغ فراموش می‌شود؛ قفل نقش روی کارت فراموش نمی‌شود.
جمع‌بندی
نوع صورتحساب از روی نقش خریدار می‌آید نه از روی حوصلهٔ صف. نوع ۱ برای مؤدی با داده کامل، نوع ۲ برای مصرف‌کننده در چارچوب ضوابط، الگو جدا از نوع. پیش‌فرض را روی کارت شخص قفل کنید و استثنا را به حسابدار بدهید. امروز ده فاکتور آخر را با نقش مشتری تیک بزنید؛ اگر حقوقی‌ها نوع ۲ گرفته‌اند، همان‌جا رویه را عوض کنید قبل از این‌که اظهارنامه طرف مقابل به اختلاف بکشد.